Quero

Na profundidade dun peito
loito e latexo.

Quero sentir o gromo,
canto antes,
mais perdo folgos e pido,
en silencio,
que uses a túa visión de raios x
na miña fronte,
que te tornes Kitty Pryde
contra as miñas costelas.

Le, entre os labirintos da miña mente
regálame, regálate,
e fagamos que estouren os cránios máis duros
coas mans prendidas
e os beizos ocupados.



Feliz día das letras! :)

Remakes

Hai tantas cousas que pensei que lembraría vivamente
que non me molestei en gravalas a ferro nos miolos.
Síntoas coma o comezo dun libro,
esas liñas estrañas nas que me perdo irremediablemente
antes de dar coñecido aos meus compañeiros de viaxe.
Seméntanse dúbidas nos recordos,
fanse ficción,
e pregúntome en que quedarán,
co tempo,
cos remendos.

Un novo debuxo

Gústame moito debuxar con raias finiñas, supoño que vos daríades conta. Tamén me gusta facer probas de anatomía (unha nunca practica abondo a anatomía) así que me propuxen facer unha serie que comeza co debuxo que vos traio hoxe. Espero que vos guste!

Primeiro, un boceto tirado dun libro de fotografía. Escollín este porque a muller tiña un corpo natural e gustoume a idea de xogar con plegues na pel e formas redondeadas. A foto era pequena, menos dunha cuartilla, pero tiña á muller enteira ollándose nun espello no chan. Calquei os contornos para poder facer liñas de referencia e logo trasladeino a unha folla en A3.

As liñas de fóra son a parte fácil. Fágoas primeiro para facerme mellor a idea de por onde comezar... pero a cousa acaba sendo máis que aleatoria, a verdade.

Aí podedes ver un par de detalles e o traballo comezado. Perde moito realismo, pero esta é a idea. Un pouco coma unha macrotatuaxe, supoño!

 

Velaquí o resultado de varias tardes de raíñas! Sempre hai zonas que me gustan máis ca outras, pero probando se aprende!

Medran edificios

En Vigo, medran edificios.

Deles saen cámaras e faldriqueiras,
herrs,

gentlemans,

e,

supoño,

tamén

señoras.

Abril en fotos

Un mes máis fotografiado. Un mes de propósitos, tamén: propúxenme mover o cu e, polo de agora, estouno cumprindo. Axudou ese bo tempiño que tivemos, a pesar do refresque posterior que esperemos que traia unha boa primavera! Polo de agora, a primavera veu cargada de polen. Maldita. Pensando en positivo, que hai mellor que comezar un mes cun festivo que cae a metade de semana? Feliz semanus interruptus! Feliz día do traballo!

No salón da miña irmá

Familia - Sabela González

Igual que no meu salón colguei este Nadal un cadriño que fixen experimentando, polas mesmas datas de 2011 fixen este outro experimento, o agasallo que lles din a miña irmá e meu cuñado. Non sei se o colgaron xa, pero por alí o teñen. Para que lles lembre o deserto, pero, sobre todo, para que lles lembre a familia. Vai cun poemiña pequeno, cinco versiños (para cinco liñas) que o certo é que non lembro... Está onde é importante, onde o pode ler quen o ten que ler.
Seguro que hei facer máis, por agora, o tempo escasea. E iso, normalmente, é bo.